Pary najczęściej decydują się na terapię, kiedy napięcie związane z bólem i z brakiem porozumienia i  komunikacji jest nie do wytrzymania, lub kiedy jawna wściekłość niszczy i rani coraz bardziej. W takich sytuacjach para lub jedna osoba ze związku zaczyna obawiać się, że za chwilę nie będzie co ratować, bo straty na polu walki będą zbyt duże. Wytrzymywanie napięcia, przemilczanie, powoduje wzajemne opuszczanie się i samotność.

​

Samotność w parze bywa dotkliwa, i aby ją czuć jak najmniej, pacjenci przekierowują uwagę na przykład na chorobę dziecka, objadając się, pracując w nadmiarze, uzależniając się od używek, gier komputerowych, telewizji, zakupów, sportu czy innych dysfunkcyjnych zachowań.

​

Dotkliwość samotności w parze rozczarowuje, ale i daje szansę na wejście w dojrzalszą fazę w związku. Stworzenie warunków, w których partnerzy mogą swobodnie mówić o sobie i mieć poczucie bycia wysłuchanym. To jest właśnie to czego uczą sesje terapeutyczne. Kiedy w domu taka rozmowa jest niemożliwa, warto rozważyć nauczenie się jej w gabinecie specjalisty.

​

Dodatkowo, bardzo istotnym elementem terapii par jest wspólne przyjrzenie się wzorcom relacji, intymnością, mitom i przekazem rodzinnym obu stron, historii rodzinnej, pierwotnym wzorcom przywiązania, narracjom, metaforom, lojalnością i znaczeniom, które nadaje się byciu w relacji.

​

Przy zaangażowaniu obojga z partnerów, terapia par jest bardzo efektywną metodą odbudowania w związku komunikacji, wsparcia,  wzajemnego zrozumienia, szacunku i więzi.